Dla rodziców, których dzieci otrzymują w procesie diagnozy opinię lub orzeczenie, te określenia mogą brzmieć jak synonimy – ale tak traktować można je tylko w mowie potocznej. Formalnie to dwa zupełnie różne rodzaje dokumentów, wydawane w innych przypadkach i niosące za sobą inne konsekwencje, ale także i różne możliwości otrzymania wsparcia.
Kto i kiedy zatem wydaje zatem opinię psychologiczną, a kiedy orzeczenie, jakie zalecenia dla rodziców i szkoły można w nich znaleźć i do czego uprawniają? Jaki dokument potwierdza diagnozę spektrum autyzmu a jaki jest wydawany po zdiagnozowaniu u dziecka ADHD?
Wniosek o wydanie opinii psychologicznej lub orzeczenia mogą złożyć rodzice lub prawni opiekunowie. Samo dziecko również ma do tego prawo – ale tylko wówczas, gdy ukończy już 18 lat. Szkoła czy inna placówka nie mogą wnioskować o przebadanie swojego ucznia, chociaż nauczyciele mogę zgłaszać rodzicom zaobserwowane trudności i rekomendować przeprowadzenie procesu diagnozy.
W praktyce jest często tak, że to właśnie nauczyciele zauważają nieprawidłowości i zgłaszają rodzicom, by zdiagnozować dziecko w poradni psychologiczno-pedagogicznej, nie mają jednak prawa ich do tego zmuszać.
Otrzymanie diagnozy rodzice nie muszą nigdzie zgłaszać ani ujawniać jej w placówce edukacyjnej. Teoretycznie może się zdarzyć, że poradnia psychologiczno-pedagogiczna wystawi opinię lub orzeczenie, a szkoła nigdy się o tym nie dowie. W praktyce jednak takie działania ze strony rodziców byłyby nieuzasadnione – zarówno w orzeczeniu, jak i w opinii, znajdują się cenne wskazówki dla nauczycieli, pedagogów i psychologów.
Szkolni specjaliści dowiadują się z tych dokumentów, jak mogą (i powinni) dostosować warunki do nauki, jaką pomoc psychologiczną zapewnić czy jak pracować z uczniem na co dzień.
Dziecko może otrzymać wsparcie w postaci wczesnego wspomagania rozwoju (WWR), nauczyciela wspomagającego czy wydłużonego czasu na napisanie sprawdzianów lub egzaminów. Dla szkoły orzeczenie jest podstawą do otrzymania dodatkowych środków na zapewnienie uczniowi lepszych warunków nauki, dostosowanych do jego potrzeb.
Jeśli nie wiesz, od czego zacząć, masz wątpliwości albo otrzymałeś właśnie diagnozę i nie wiesz, co dalej, pozwól naszej ekspertce skierować Cię na właściwą drogę i pomóc się odnaleźć.
Oba rodzaje dokumentów mogą wydawać się podobne, ale mają różny status: orzeczenie, w odróżnieniu od opinii, ma formę decyzji administracyjnej pierwszej instancji.
Nie oznacza to jednak, że którykolwiek z nich jest mniej ważny – zarówno w przypadku opinii, jak i orzeczenia, szkoła lub inna placówka powinny zastosować się do znajdujących się w nich zaleceń.
Zakres tych zaleceń jest jednak nieco inny. W przypadku opinii mogą one dotyczyć np.:
Orzeczenia dotyczą najczęściej:
Orzeczenia i opinie wydaje się w różnym trybie, z udziałem różnych grup specjalistów.
W przypadku orzeczenia konieczne jest powołanie zespołu orzekającego w PPP (poradni psychologiczno-pedagogicznej) – szczegółowo opiszemy to jeszcze w dalszej części artykułu.
W polskim systemie prawno-administracyjnym funkcjonują dwa rodzaje orzeczeń, które wydaje się w przypadku dzieci. Są to dwa zupełnie różne dokumenty. Pierwszy rodzaj to orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego (KS), wydawane przez zespół orzekający w poradni psychologiczno-pedagogicznej (PPP).
Drugim rodzajem jest orzeczenie o niepełnosprawności – wydaje je powiatowy zespół ds. orzekania o niepełnosprawności.
Posiadanie jednego orzeczenia nie wyklucza posiadania drugiego. Ważne jest jednak, by pamiętać, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ma zastosowanie wyłącznie w edukacji.
Nawet jeśli u dziecka stwierdzono niepełnosprawność, orzeczenie z poradni nie wystarczy, by korzystać z pełni udogodnień i ulg. Do tego potrzebne jest orzeczenie o niepełnosprawności – tylko na jego podstawie można otrzymać np. zniżki w komunikacji zbiorowej czy dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego.
Proces diagnozowania dziecka w przypadku opinii i orzeczeń przebiega nieco inaczej. Do wystawienia opinii wystarczające jest przeprowadzenie badania przez psychologa, pedagoga, ewentualnie logopedę, pracujących w poradni psychologiczno-pedagogicznej.
W przypadku orzeczenia powołuje się w poradni specjalny zespół orzekający. W jego skład wchodzą:
Warto wiedzieć, że rodzice również mają możliwość uczestniczenia w pracach zespołu, a także zgłaszania propozycji jego członków – można np. poprosić o możliwość udziału lekarza, który dobrze zna sytuację dziecka.
Porozmawiaj z psychologiem dziecięcym, jeśli niepokoi Cię zachowanie Twojego dziecka.
W przypadku opinii nie ma przepisów, które jednoznacznie wskazywałyby, kiedy można otrzymać taki dokument. Wniosek o jego wydanie składają rodzice i nie ma pod tym względem ograniczeń.
Można to zrobić zawsze, gdy ma się podejrzenia, że rozwój dziecka przebiega nieprawidłowo (a właściwie – odbiega od normy, bo szczególne zdolności także są powodem, dla którego warto ubiegać się o opinię i zalecenia dla szkoły). Uczeń, który otrzymuje opinię, nie musi mieć zdiagnozowanych zaburzeń, niepełnosprawności czy chorób.
Najczęściej wydaje się opinie w sprawie:
Lista przypadków, w których poradnia psychologiczno-pedagogiczna może wydać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, jest zamknięta, dokładnie określona w przepisach (rozporządzeniu MEN w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym) i obejmuje dzieci:
Co istotne, w przypadku ADHD nie wydaje się orzeczenia, o ile nie występuje ono wspólnie z powyższymi diagnozami.
W opinii wydawanej przez poradnię, powinny znaleźć się poniższe informacje:
W każdym orzeczeniu powinny znaleźć się podstawowe informacje takie jak:
Zalecenia, które znajdują się w orzeczeniu, są najczęściej podzielone na kilka części i dotyczą:
Warto jeszcze raz podkreślić, że to, czy dokumenty trafią do szkoły, zależy wyłącznie od decyzji rodziców. Jakie są kolejne kroki w przypadku, gdy do placówki jest przekazywana opinia lub orzeczenie?
W przypadku opinii wygląda to następująco:
W przypadku orzeczenia działania w szkole lub innej placówce wyglądają następująco:
WOPFU – wielospecjalistyczną ocenę poziomu funkcjonowania ucznia;
IPET – indywidualny plan edukacyjno-terapeutyczny.
W spotkaniach tego zespołu mają prawo uczestniczyć również rodzice (dyrektor powinien powiadamiać ich o terminach spotkań). Powinien on spotykać się z rodzicami nie mniej niż 2 razy w roku.
Ze wszystkich wymienionych przypadków tylko otrzymanie diagnozy spektrum autyzmu kwalifikuje do otrzymania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.
W pozostałych przypadkach: ADHD czy tzw. specyficznych trudności w uczeniu się dziecko może otrzymać opinię, która będzie zawierała zalecenia dotyczące dostosowania wymagań do indywidualnych możliwości ucznia czy wskazania dla nauczyciela.
Inaczej wygląda sytuacja, gdy powyższe zaburzenia współwystępują ze spektrum autyzmu czy niepełnosprawnością intelektualną. Wówczas orzeczenie może być wydane na tej podstawie.
W ostatnim czasie dużo dyskutuje się na temat braku możliwości uzyskania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego u dzieci z ADHD. Co za tym idzie, nie przysługuje im możliwość korzystania ze wsparcia nauczyciela wspomagającego, a szkoła nie otrzymuje dodatkowej subwencji.
Rodzice dzieci z ADHD starają się to zmienić – przykładem takich działań jest akcja „Walczymy o zmiany”, której organizatorzy zabiegają o zmianę przepisów.
Podstawą do otrzymania wsparcia nauczyciela wspomagającego (współorganizującego kształcenie, a w przedszkolu pomocy nauczyciela) jest zawsze orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Taki specjalista jest najczęściej wsparciem dla dzieci, u których stwierdzono:
Zalecenie nauczania indywidualnego może znaleźć się w orzeczeniu. Wynika to najczęściej z problemów zdrowotnych dziecka – wówczas dokument jest wystawiany na okres zwolnienia lekarskiego, nie dłużej niż na rok.
Otrzymanie orzeczenia nie jest jednak równoznaczne ze skierowaniem na nauczanie indywidualne. Zespół orzekający może zalecić inne formy wspierania dziecka, np. zajęcia rewalidacyjne czy resocjalizacyjne.
Wniosek o zbadanie dziecka i wydanie opinii warto złożyć zawsze, gdy rodzice mają poczucie, że rozwój ich syna lub córki przebiega w inny sposób niż u rówieśników. Nie zawsze musi to oznaczać nieprawidłowości. Opinię można uzyskać również w przypadku dzieci szczególnie uzdolnionych, wybiegających umiejętnościami ponad normę rozwojową dla danego wieku.
Rodzice najczęściej zgłaszają się w sprawie uzyskania opinii lub orzeczenia do rejonowych poradni psychologiczno-pedagogicznych. Diagnoza w takich miejscach jest bezpłatna, trzeba jednak liczyć się przeważnie z nieco dłuższym czasem oczekiwania – na jedną poradnię przypada najczęściej co najmniej kilka szkół i przedszkoli.
W przypadku ubiegania się o opinię można tych kolejek uniknąć. Uprawnione do wystawiania takich dokumentów są również placówki prywatne (mające status niepublicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej – NPPP) zatrudniające psychologów i pedagogów. Takie opinie również są wiążące dla szkoły czy przedszkola, a ich forma i zakres informacji są takie same jak w przypadku informacji z PPP.
Taka możliwość dotyczy tylko opinii. Orzeczenia nie można uzyskać w prywatnym gabinecie psychologicznym czy lekarskim. Taki dokument wystawia zespół orzekający, a te są powoływane wyłącznie w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych.
Prywatnie nie można otrzymać również orzeczenia o niepełnosprawności – instytucje inne niż powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności po prostu nie funkcjonują.
Zasady wydawania opinii i orzeczeń są szczegółowo opisane w kilku aktach prawnych – to właśnie tam najlepiej szukać wiarygodnych źródeł informacji na ten temat. Warto również odwiedzić stronę PPP, do której przypisana jest szkoła lub przedszkole dziecka. Wiele takich placówek wyjaśnia szczegółowo, w jakich przypadkach można otrzymać dany dokument i jakie zalecenia się w nim znajdują.